آئرودینامیک

Photo by Wilmy van Ulft on Unsplash

آئرودینامیک[1]aerodynamics رفتار برهم‌کنش هوا با یک جسم جامد را، معمولاً از طریق پژوهش‌های تجربی قرن بیستم، به‌منظور مطالعهٔ راه‌های افزایش نیروی برآر هواپیما[2]aircraft lift force و ایجاد منحنی‌ترین فرم‌ها،[3]the most streamlined forms تحلیل و مستند می‌کند.

در ۱۹۲۵، پل یارای[4]Paul Jaray (Hungarian: Pál Járay) (1889–1974) با طراحی‌های موسوم به نزدیک‌به‌زمین، که ملهم از شکل قطرهٔ آب بود و در آن زمان ایدئال‌ترین فرم منحنی طبیعی به‌حساب می‌آمد، به نقطهٔ عطفی در صنعت خودروسازی دست یافت. این دست‌یافته‌های اولیه در آئرودینامیک خودرو بعداً توسط طراحانی همچون وونیبالد کام،[5]Wunibald Kamm (1893–1966) که نشان داد شکل قطره‌ای آب در کاهش مقاومت باد (←) طراحی خودرو تقریباً بی‌اثر است، تصحیح شد.

کاشف به‌عمل آمد که سبک (←)طراحی منحنی‌ساز آمریکایی تا آن زمان بیشتر به (←) روند‌های شبه‌آئرودینامیک گراییده است، تا آنکه در پی کاهش واقعی اصطکاک باشد. بنابراین، با پا به میدان گذاشتن طراحی‌های عجیب و غریب «موشک» در سال‌‌های ۱۹۵۰، رفته‌رفته آن سبک کنار گذاشته شد. در مقابل، در دوران پس از جنگ، لوئیجی کولانی[6]Luigi Colani (born 1928) اولین وسایل نقلیه و هواپیماها را، براساس اصل آئرودینامیکی ملهم از (←) زیستارشناسی،[7]bionics طراحی کرد.

کوشش دیگری برای ایجاد یک فرم منحنی ایدئال، در اواخر سال‌های ۱۹۶۰، منجر به کشف «فرم ‹v‌›شکل» شد، که تا امروز همچنان بهترین فرم آئرودینامیکی محسوب می‌شود.

مؤلف: پائولو تُمینِلی | Paolo Tumminelli

مترجم و ویراستار: علیرضا راستین کیا

پانوشت‌ها

پانوشت‌ها
1 aerodynamics
2 aircraft lift force
3 the most streamlined forms
4 Paul Jaray (Hungarian: Pál Járay) (1889–1974)
5 Wunibald Kamm (1893–1966)
6 Luigi Colani (born 1928)
7 bionics

این مطلب را هم‌رسانی کنید:

اشتراک گذاری در linkedin
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در email