جامعهٔ ایران امروز در آستانهٔ بازتعریف جایگاه خود در جهان ایستاده است. با نگاهی به شکست‌ها و پیروزی‌های گذشته، در جست‌وجوی راهی برای آینده‌ای بهتر است. تردیدی نیست که طراحی نقشی تعیین‌کننده در شکل‌دادن به آیندهٔ ایران دارد؛ از بهبود کیفیت محیط زندگی و کارآمدتر کردن خدمات عمومی گرفته تا توانمندسازی اقتصاد ملی از طریق رقابت‌پذیر ساختن محصولات ایرانی در بازارهای جهانی؛ و از ارتقای کاربردپذیری و دسترسی برابر به سامانه‌ها و فضاها برای همهٔ شهروندان، تا بازترسیم هویت ایران در جهان به‌گونه‌ای که شایستهٔ آن باشد.

برای آن‌که طراحی بتواند نقش خود را به‌بهترین شکل در آیندهٔ ایران ایفا کند، تدوین راهبردی ملی برای طراحی در ایران ضرورتی انکارناپذیر است. در بسیاری از کشورهای پیشرو در عرصهٔ توسعه، چنین راهبردی وجود دارد و ایران نیز از آن بی‌نیاز نیست. به‌عنوان نمونه، شورای طراحی بریتانیا توسط وینستون چرچیل پس از جنگ جهانی دوم تأسیس شد تا رقابت‌پذیری محصولات بریتانیایی را در دورهٔ بازیابی اقتصادی پس از جنگ افزایش دهد. ریچارد نیکسون، رئیس‌جمهور آمریکا، در دههٔ ۷۰ میلادی فرمانی صادر کرد تا طراحی بناها و مطبوعاتِ رسمی و دولتی در سراسر ایالات متحده با الگویی پیوسته زیباسازی شود. همچنین دونالد ترامپ در سال ۲۰۲۵ فرمانی اجرایی صادر کرد که به‌موجب آن استودیوی ملی طراحی برای طراحی یکپارچهٔ سامانه‌های دیجیتال عمومی و دولتی آمریکا تأسیس شود.

این سند، پیشنهادی اولیه از سوی جامعهٔ پژوهش طراحی «زاین» برای راهبردی ملی برای طراحی در ایران است؛ پیشنهادی که می‌تواند سرآغازی برای اندیشیدن جامعهٔ طراحی ایران به تدوین راهبردی جامع در بهره‌گیری از طراحی برای ترسیم آینده‌ای بهتر برای ایران باشد.