#متروپلیس، شاهکار #فریتس_لانگ، فقط یک فیلم صامت علمیتخیلی نیست؛ بلکه تصویری از شهری آیندهنگر است که با طراحیهای عظیم، ربات انساننما و معماری طبقاتی، نقدی تند به جامعهی صنعتی و نابرابریهایش میزند.
فیلمی که دیزاین در آن نه پسزمینه، بلکه زبان اصلی روایت است: از آسمانخراشها تا بدن ماشینی ماریا.
در این جلسه به نقد و گفتوگو دربارهی این شاهکار سینمایی پرداختیم.
به همراه نگین یشمی و مریم باهوش ثابت
📅 زمان: یکشنبه ١۶ شهریور ساعت ٢٠ به وقت تهران
📍 پخش زنده از اینستاگرام: zign.ir
گاه برخی سازوکارهای تکاملیافتهی انسان، در شرایط فرهنگی و فناورانهی امروز، کارکردهایی متفاوت از زمینهی اولیهی خود پیدا میکنند. روایت و امرِ روایت کردن نیز
در این رویداد نگاهی داریم به اندیشههای جمشید قراچهداغی؛ متفکری که طراحی را نه صرفاً خلق فرم و محصول، بلکه فرایندی برای شکلدادن به آینده،
I recall a travel journalist once said during a conference that often, for 4 days after coming back from one of his trips, he can near-optimal insightful clarity about larger truth sources regarding the state of matters at large, and those regarding his place of residence/origin and the resonances of deltas in-between.
