مطالعهی عمیق «سند راهبردی ملی طراحی ایران» یادآور تجربهی زیستهی تمامی افراد جامعهی امروز ایران است؛ تجربهای که فارغ از جغرافیا، مقیاس شهر یا روستا
نقدی بر سند پیشنهادی راهبردِ ملی طراحی ایران رشته طراحی صنعتی بهعنوان شاخهای از دیزاین، در ایران به سال ۱۳۶۲ و با توجه به
جایگاه طراحی در آینده ایران تدوین چنین متنی، آن هم با هدف آغاز یک گفتوگوی ملی درباره جایگاه طراحی در آینده ایران، بهخودیخود ارزشمند و
گاه برخی سازوکارهای تکاملیافتهی انسان، در شرایط فرهنگی و فناورانهی امروز، کارکردهایی متفاوت از زمینهی اولیهی خود پیدا میکنند. روایت و امرِ روایت کردن نیز
در این رویداد نگاهی داریم به اندیشههای جمشید قراچهداغی؛ متفکری که طراحی را نه صرفاً خلق فرم و محصول، بلکه فرایندی برای شکلدادن به آینده،
I recall a travel journalist once said during a conference that often, for 4 days after coming back from one of his trips, he can near-optimal insightful clarity about larger truth sources regarding the state of matters at large, and those regarding his place of residence/origin and the resonances of deltas in-between.
